Komodo
KOMODO speelt op Het Plein met een set die klinkt alsof iemand een platenwinkel heeft leeggehaald en alles tegelijk heeft opgelegd. Psychedelische sixties-rock, woestijnblues, surfrock, afrodisco en Indiase raga — het Nederlandse vijftal gooit het allemaal op één hoop en maakt er toch iets volledig samenhangends van. Dat lukt omdat zanger en gitarist Tommy Ebben, multi-instrumentalist Menno Roymans (die naast gitaar ook bouzouki, fluit en percussie meeneemt), bassist Joris Ram, drummer Jody van Ooijen en Massimo Bombrini op percussie niet bezig zijn met genres uitleggen. Ze zijn bezig met spelen.
Wat KOMODO live doet, is de muziek van het derde album *Hell Go Rhythm* verder openbreken. Rauwe grooves en hypnotische ritmes wisselen af met momenten waarop Menno's bouzouki of fluit ineens de hele klankruimte vult en alles om je heen even stilstaat. De songs zijn strak, maar de band laat ze ademen — en op het juiste moment ook loskomen. Dat de singles 'Lost Kids' en 'Easy Prey' hits werden op NPO Radio 2, Radio Veronica en 3FM zegt iets over hoe toegankelijk hun muziek is. Dat ze direct daarna Noorderslag en Grasnapolsky speelden, zegt iets over hoe serieus ze genomen worden.
KOMODO omschrijft zichzelf als "exotic indie rock & roll" en die term klopt, maar dekt niet helemaal wat er live gebeurt. Op Het Plein staat een band die zijn invloeden niet bij elkaar gesprokkeld heeft om origineel te klinken, maar omdat die klanken nu eenmaal in de muziek zaten van de mensen die ze maakten. Het resultaat is een optreden dat tegelijk vertrouwd aanvoelt en je steeds net een beetje verder meeneemt dan je verwachtte. Dansen en goed luisteren sluiten elkaar bij KOMODO niet uit.