PAUW
PAUW is terug. Na bijna tien jaar stilte staat het project van Rens Ottink en Brian Pots weer op het podium, en voor wie hen destijds live zag, weet dat dit geen nieuws is om luchtig over te doen. Want PAUW klinkt live als een band die de tijd even heeft stilgezet: dromerige gitaarlagen van Pots, een drumset die onder Ottinks handen bonkt en ademt tegelijk, en een geluid dat ergens in de jaren zestig en zeventig is geworteld maar nooit als retro aanvoelt. Het is die combinatie die hen indertijd meteen onderscheidde, en die live pas echt tot leven komt.
De songs van PAUW bewegen zich in golven. Wat begint als een zachte, bijna hypnotische groove kan binnen een paar maten omslaan in iets veel groters, een uitwaaierende jam die het podium vult en de ruimte erna ook nog. Brian Pots' gitaar zoekt daarin de randen op, terwijl de songs zelf stevig genoeg zijn om houvast te bieden. Dat evenwicht tussen structuur en vrijheid is wat een PAUW-optreden zo aangenaam onvoorspelbaar maakt: je weet ruwweg waar het begint, maar nooit precies waar het eindigt. Op Het Plein, in de open lucht van Pleinpop, is dat precies het soort muziek dat doordringt.
Na de lange afwezigheid bracht PAUW begin 2026 de nieuwe single 'Autopilot' uit, een terugkeer die meteen laat horen dat er nieuw materiaal in de maak is. De sound is onmiskenbaar dezelfde: dromerig, melodieus, met een psychedelische onderstroom die je pas achteraf opmerkt. Wie de band al kent van Lowlands, Down the Rabbit Hole of Bospop, weet wat er staat te gebeuren op Het Plein. Wie ze nog niet kent: dit is het moment.